Polityka zagraniczna Polski wobec małych krajów Europy Środkowo-Wschodniej (1989 – 2009) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2010)
Niniejszy artykuł jest wnikliwą analizą politologiczną z zakresu współczesnychstosunków międzynarodowych. Jego celem jest prezentacja i próbaoceny polityki zagranicznej Polski w latach 1989 – 2009 ze szczególnymuwzględnieniem polityki wobec małych krajów Europy Środkowo-Wschodniej,czyli bliższych i dalszych sąsiadów Polski. Ukazując sukcesy i porażkipolskiej polityki zagranicznej w latach 1989 – 2009, autor jednocześnie próbujeodpowiedzieć na pytania dotyczące nowej strategii w polityce zagranicznejPolski po 2004 roku, czyli po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej. Stawiawiele ciekawych tez, m.in., że Polska jako państwo średnie, biorąc pod uwagęjej potencjał demograficzny, gospodarczy, wojskowy i inne, z powodzeniemmogłaby pełnić rolę lidera w Europie Środkowo-Wschodniej, a nawet funkcjęmocarstwa regionalnego, skupiającego wokół siebie, takie kraje jak: Litwę,Łotwę, Estonię, Czechy, Słowację, a także Węgry, Słowenię, Rumunię i Bułgarię,czy też państwa skandynawskie.Uwzględniając zmieniające się układy sił na arenie międzynarodoweju progu XXI wieku i kształtujący się nowy, wielobiegunowy ład międzynarodowy,autor postuluje, aby obok współpracy z małymi krajami regionufundamentami polskiej polityki zagranicznej stały się następujące założenia:po pierwsze, Unia Europejska musi być kamieniem węgielnym dla politykizagranicznej Polski; po drugie, NATO musi pozostać fundamentem polskiejpolityki bezpieczeństwa i po trzecie, Polska powinna rozwijać współpracęi wszechstronne stosunki ze Stanami Zjednoczonymi, ale nie powinna popieraćtych aspektów amerykańskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, którenie służą interesom Zachodu, ani stabilności międzynarodowej, podważająwiarygodność ONZ oraz są obliczone na wywoływanie podziałów w Europie i na świecie.Autor wykorzystał tu takie metody badawcze, jak analiza dokumentówi procesów międzynarodowych oraz metodę diagnostyczno-porównawczą.