Budżet Unii Europejskiej po 2013 roku – kierunki zmian w świetle analizy stanowisk rządów krajów członkowskich (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2010)
Kształtowanie zasad finansowania Unii Europejskiej mających obowiązywaćod 2014 roku wiąże się z poważnymi wyzwaniami. Zważywszy na istniejąceróżnice w poziomie rozwoju gospodarczego krajów Unii w obecnymskładzie, za istotne należy uznać zachowanie mechanizmów solidarności.Istnieją obawy, że w następnym okresie solidarność ta ulegnie dalszemuzmniejszeniu. Ustanowienie nowego źródła zasobów własnych w postaci wpływówz tzw. podatku europejskiego jest mało prawdopodobne ze względuna wyraźny sprzeciw dużej grupy krajów. Grupą wydatków, która zapewnewzbudzi najwięcej dyskusji między krajami członkowskimi, są wydatki nafinansowanie Wspólnej Polityki Rolnej oraz pomoc regionalną. Poważnymobszarem do negocjacji będzie także kwestia rabatów, z których korzystaładotychczas wielka Brytania oraz niektóre inne kraje będące płatnikami netto.Kształt przyszłego budżetu UE będzie uzależniony od modelu integracji,który w praktyce będzie realizowany. Podstawowe znaczenie ma to, czy przyszłymodel integracji ograniczał się będzie do realizacji ambitnych długookresowychcelów, czy tylko do doraźnych działań interwencyjnych. Czynnikiem,który będzie silnie rzutował na przebieg negocjacji w sprawie finansowaniaUnii w okresie po 2013 roku, jest stan finansów publicznych w krajach członkowskich,w szczególności w tych, które są płatnikami netto. Światowy kryzysekonomiczny przyczynił się do poważnego wzrostu deficytów budżetowych,a w efekcie zadłużenia publicznego. Możliwości zwiększania zasobów unijnegobudżetu są zatem dość ograniczone.