Polityka Wielkiej Brytanii wobec pierwszych powojennych inicjatyw integracyjnych Europy Zachodniej i USA (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2010)
Przedmiotem artykułu jest polityka Wielkiej Brytanii wobec pierwszych,powojennych inicjatyw integracyjnych państw Europy Zachodniej i StanówZjednoczonych. Inicjatorami i autorami projektów zjednoczenia Europybyły różne ugrupowania polityczne Europy Zachodniej oraz rząd StanówZjednoczonych. W tym okresie Wielka Brytania była jeszcze mocarstwemświatowym, które z wielu powodów musiało zająć ambiwalentne stanowiskow sprawie integracji zachodnioeuropejskiej. Państwo to ze względu na specyfikęjego interesów międzynarodowych, które autor szczegółowo analizuje,nie mogło aktywnie włączyć się do europejskiego nurtu integracyjnego.W interesie brytyjskim nie leżało również jawne sabotowanie przedsięwzięćintegracyjnych kontynentalnej części Europy Zachodniej, co autor takżeszczegółowo uzasadnia. W takich okolicznościach Wielka Brytania forsowałapolitykę bliskiej współpracy państw zachodnioeuropejskich jako rozwiązaniealternatywne wobec koncepcji integracyjnych.Do 1954 r. polityka brytyjska wobec kontynentalnych inicjatyw integracyjnychcharakteryzowała się znaczną skutecznością. Wielka Brytania umiejętniezdołała nie dopuścić do wykorzystania powojennej pomocy amerykańskiej dlaEuropy w charakterze stymulatora integracji zachodnioeuropejskiej (EuropejskiProgram Odbudowy – plan Marshalla). W wyniku jej polityki nie doszłodo utworzenia autentycznie europejskiego zgromadzenia parlamentarnego,które miało poprzez oddolną, społeczną presję na rządy inicjować i pobudzaćproces integracji europejskiej (rezolucje kongresu haskiego). Politycznei dyplomatyczne sukcesy zaważyły na brytyjskiej ocenie perspektyw integracjieuropejskiej i brytyjskich możliwości oddziaływania na proces jednoczeniaEuropy Zachodniej. Ugruntowały wśród polityków brytyjskich błędne – jaksię okazało – przeświadczenie, że Wielka Brytania jest w stanie skuteczniepowstrzymać próby ponadnarodowej integracji metodą forsowania koncepcjiwspółpracy suwerennych państw. Po kilku latach nie było już wątpliwości,że była to ocena błędna. W tym przypadku tradycyjne pojmowanie politykimiędzynarodowej nie wytrzymało konfrontacji z nowymi realiami, czyliz nowatorskim nurtem integracyjnym.