Miasto jako dobro wspólne – perspektywa społeczna i ekonomiczna (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2014)
Miasto tworzy zasób wspólnych dóbr, z których korzysta grupa użytkownikóww celu zapewnienia sobie miejsca do życia, środków utrzymania orazmaksymalizacji jakości życia. Sprawiedliwe i efektywne korzystanie z tychzasobów wymaga specyficznego sposobu zarządzania. Zgodnie z obserwacjamiE. Ostrom i jej zespołu, do opisania elementów miasta nie wystarczadychotomia dóbr rynkowych i publicznych, a dychotomia rynku i sektorapublicznego oraz ich zawodność nie pozwala na znalezienie sposobu najbardziejefektywnego gospodarowania nimi. Dzieje się tak głównie ze względuna specyficzny charakter samych dóbr oraz miasta jako złożonego systemu,w którym występują silne efekty zewnętrzne, szczególnie w odniesieniu dojego gospodarki przestrzennej. W artykule została zaprezentowana analizaprzestrzeni miejskiej jako zasobu wspólnego. Wskazano bariery i ograniczenia,na jakie napotyka stosowanie teorii E. Ostrom w odniesieniu do miast(w szczególności dużych), ale także potencjał tego rodzaju podejścia jakoalternatywy dla urynkowienia lub centralistycznego sposobu zarządzaniazasobami. Podkreślona została rola samorządów lokalnych jako instytucjisłużących negocjacji, monitorowaniu i egzekwowaniu najbardziej efektywnychzasad korzystania z przestrzeni miejskiej.