Kluczowe elementy stanowiska Polski wobec polityki wschodniej Unii Europejskiej (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Już w okresie przed rozszerzeniem UE w 2004 roku Polska, jeszcze z pozycjikraju kandydującego, uczestniczyła w debacie przed powstaniem EuropejskiejPolityki Sąsiedztwa, która została formalnie zainicjowana zaledwie kilkadni po rozszerzeniu 2004 roku. Podczas tej debaty na czoło wysunęła się zasadadalszego rozszerzania UE po spełnieniu odpowiednich warunków. Jednymz najważniejszych elementów w polskim programie dla polityki wschodniejUE stała się w latach 2006–2014 energetyka oraz działanie w ramach PartnerstwaWschodniego. Polska zebrała pozytywne doświadczenia po tym, jak jużw inicjalnej fazie projektowi PW udzieliła wsparcia Szwecja. Domyślnym stałymelementem polskiej strategii w polityce wschodniej Unii była też zgoda nawzmocnienie wspólnych instytucji unijnych – szczególnie w polityce zewnętrznej,co mogło być interpretowane jako promowanie w praktyce zasady „więcejrozszerzenia za pogłębienie” współpracy w ramach UE. Można to widziećjako element transakcji z przeciwnymi lub sceptycznymi wobec rozszerzeniapaństwami członkowskimi lub/i jako próbę wzmocnienia polskiego stanowiskaw polityce wschodniej Unii za pomocą wspólnych instytucji. W ostatnich15 latach wykształcił się swego rodzaju kanon polskiego stanowiska w politycewschodniej UE związany z tradycją polskiej myśli politycznej. Patrzącz punktu widzenia katalogu polskich celów, zauważalna jest w Unii tendencjado akceptowania jako wspólnych niektórych polskich argumentów – widać toprzy porównaniu, jak kształtowała się idea i realizacji EPS, a jak przebiegałoto w wyniku Partnerstwa Wschodniego.