Zmiana modelu integracji, czyli o fiasku neofunkcjonalnej koncepcji kryzysu (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
W niniejszym artykule weryfikuję założenia neofunkcjonalne dotyczącerozwoju integracji europejskiej poprzez kolejne kryzysy. Stawiam tezę,że zmiany w procesach integracyjnych dokonywane w czasie kryzysu strefyeuro są wyjątkowe i zmierzają w trzech głównych kierunkach. Po pierwszecharakteryzują się wzrostem zarządzania międzyrządowego i wzmocnieniemwładzy politycznej największych państw członkowskich. Po drugie, w czasiekryzysu rosły formalne i nieformalne kompetencje instytucji technokratycznych,m.in. Komisji Europejskiej oraz EBC. Obie instytucje ulegały przy tympresji politycznej ze strony największych rządów narodowych. Prowadziło todo zmniejszenia autonomii tych instytucji i ich silniejszego podporządkowaniapaństwom zajmującym centralną pozycję w systemie władzy. Po trzecietwierdzę, że okres kryzysu stał się okazją do wzmocnienia procesów segmentacyjnychw Europie na strefę euro i „drugi krąg integracyjny”.