Europejska Wspólnota Wywiadowcza – niezrealizowany filar Unii Europejskiej (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2016)
Biorąc pod uwagę zjawiska: poszerzania autonomii kompetencyjnej napoziomie UE oraz aprecjacji znaczenia uwarunkowań informacyjnych –wyraźnie zarysowuje się potrzeba dokonania redefinicji roli, funkcji i miejscawywiadu nie tylko w strukturze państwa, ale również w przestrzeni globalnychaliansów ponadnarodowych. Europa potrzebuje wspólnego poczucia bezpieczeństwa,jednolitego postrzegania zagrożeń, a tym samym wspólnych ocenryzyka. Z tego względu UE winna zaoferować ramy zintensyfikowanej współpracy,co najmniej rozwijając tzw. społeczność wywiadowczą – dopasowanądo deklarowanych ambicji politycznych Europy. Pytaniem pozostaje kwestiatego, czy UE potrzebuje pomocy specjalnie dedykowanych, wspólnotowychagencji wywiadowczych, czy wystarczają jej instytucje już funkcjonujące napoziomie unijnym i poszczególnych państw członkowskich. A jeżeli tak, tojakich agencji – jak skonstruowanych i jak uwspólnotowionych. Jeżeli o europejskiejwspólnej polityce wywiadowczej nie można mówić w kategoriachinstytucjonalnych, to tylko dlatego, że nie ma na razie takiej woli politycznej.Przeszkodami są m.in.: brak zaufania, finanse, utrata partnerów zagranicznych,kwestie techniczno-logistyczne, aspekty prawno-instytucjonalne, różnicekulturowe, polityka, czy ideologia. W przypadku zmiany woli politycznej,w kontekście propozycji rozwiązań można mówić o rozbudowywaniu dotychczasowegomodelu zachowującego status quo, modelu zwiększonej współpracy,bądź modelu pełnego wywiadu europejskiego z Europejską AgencjąWywiadowczą na czele.