Realizm neoklasyczny oraz kryzys paradygmatu realistycznego we współczesnych stosunkach międzynarodowych (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2017)
Artykuł przedstawia problematykę kryzysu, w jakim realizm znalazł siępo zakończeniu zimnej wojny. Wskazuje na realizm neoklasyczny jako atrakcyjnyintelektualnie nurt mogący ożywić paradygmat realistyczny po rozpadzieładu dwubiegunowego. Atutem realizmu neoklasycznego jest powrót dowielowymiarowej koncepcji potęgi obecnej wcześniej w rozważaniach HansaMorgenthaua, w tym dostrzeżenie znaczenia wewnątrzpolitycznych czynnikówkształtujących potęgę państwa. Realizm neoklasyczny nie jest jednak prostympowrotem do koncepcji Morgenthaua. Docenia bowiem równocześnie wagęczynników sprawczych na poziomie systemu międzynarodowego i aspirujedo swoistej syntezy klasycznego i strukturalnego nurtu realizmu. Idea takiejsyntezy budzi wiele wątpliwości, głównie natury metodologicznej. Mimo niewątpliwychatutów, podejście teoretyczne proponowane przez realizm neoklasyczny,pełne jest również wewnętrznych sprzeczności. Realizm neoklasyczny,mimo istotnego wkładu w ożywienie paradygmatu realistycznego po okresiezimnej wojny, sam wymaga w efekcie dalszych starań na rzecz zharmonizowaniai uściślenia jego założeń teoretycznych.