Globalna koordynacja regulacyjno-nadzorcza w sektorze finansowym (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2017)
Ostatni kryzys finansowy ujawnił nie tylko ułomności rynkowych systemówekonomicznych, ale także rozwiązań regulacyjno-nadzorczych, które powinnyprzynajmniej łagodzić realne skutki nietrafionych decyzji finansowych. Pojawiającysię arbitraż normatywny, pozwalający w dobie globalizacji przenieśćsiedzibę instytucji finansowej na terytorium państwa o niższych wymaganiachprawnych, doprowadził do erozji standardów ostrożnościowych. Chcąc przeciwdziałaćtym negatywnym tendencjom najważniejsze gospodarki świataustanowiły sieć koordynacyjną, która aspekt polityczny ściśle splata z ekonomiczno-finansowym. Najistotniejszymi podmiotami tego procesu koordynacyjnegosą: grupa G20 oraz Rada Stabilności Finansowej (Financial StabilityBoard – FSB). Celem artykułu była analiza wzajemnych relacji tych gremiów.Autor uznał, że można je odczytywać w kategoriach znanego naukom ekonomicznymi politycznym schematu mocodawca – agent, oczywiście pamiętając,iż pierwotna delegacja dla grupy G20 pochodzi od suwerennych państw.Z kolei analiza aktywności FSB, przy wszystkich ułomnościach wynikającychz niepełnego poddania się reżimowi prawa międzynarodowego publicznego,wskazuje na to, że pełni ona rolę instytucji nadzoru makroostrożnościowegonad globalnym rynkiem finansowym. Tym samym od sprawności jej funkcjonowaniazależy zmniejszanie natężenia ryzyka systemowego, które nadalmoże się zmaterializować. Przewidziane mechanizmy nacisku politycznegooraz sprawne delegowanie wtórne na wyspecjalizowane gremia nadzorczesensu stricto czynią Radę Stabilności Finansowej skutecznym forum realizującymzadania nadzoru makroostrożnościowego.