(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2010)
Niniejszy artykuł jest wnikliwą analizą politologiczną z zakresu współczesnych stosunków międzynarodowych. Jego celem jest prezentacja i próba oceny polityki zagranicznej Polski w latach 1989 – 2009 ze szczególnym uwzględnieniem polityki wobec małych krajów Europy Środkowo-Wschodniej, czyli bliższych i dalszych sąsiadów Polski. Ukazując sukcesy i porażki polskiej polityki zagranicznej w latach 1989 – 2009, autor jednocześnie próbuje odpowiedzieć na pytania dotyczące nowej strategii w polityce zagranicznej Polski po 2004 roku, czyli po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej. Stawia wiele ciekawych tez, m.in., że Polska jako państwo średnie, biorąc pod uwagę jej potencjał demograficzny, gospodarczy, wojskowy i inne, z powodzeniem mogłaby pełnić rolę lidera w Europie Środkowo-Wschodniej, a nawet funkcję mocarstwa regionalnego, skupiającego wokół siebie, takie kraje jak: Litwę, Łotwę, Estonię, Czechy, Słowację, a także Węgry, Słowenię, Rumunię i Bułgarię, czy też państwa skandynawskie. Uwzględniając zmieniające się układy sił na arenie międzynarodowej u progu XXI wieku i kształtujący się nowy, wielobiegunowy ład międzynarodowy, autor postuluje, aby obok współpracy z małymi krajami regionu fundamentami polskiej polityki zagranicznej stały się następujące założenia: po pierwsze, Unia Europejska musi być kamieniem węgielnym dla polityki zagranicznej Polski; po drugie, NATO musi pozostać fundamentem polskiej polityki bezpieczeństwa i po trzecie, Polska powinna rozwijać współpracę i wszechstronne stosunki ze Stanami Zjednoczonymi, ale nie powinna popierać tych aspektów amerykańskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, które nie służą interesom Zachodu, ani stabilności międzynarodowej, podważają wiarygodność ONZ oraz są obliczone na wywoływanie podziałów w Europie i na świecie. Autor wykorzystał tu takie metody badawcze, jak analiza dokumentów i procesów międzynarodowych oraz metodę diagnostyczno-porównawczą.