(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2010)
Kształtowanie zasad finansowania Unii Europejskiej mających obowiązywać od 2014 roku wiąże się z poważnymi wyzwaniami. Zważywszy na istniejące różnice w poziomie rozwoju gospodarczego krajów Unii w obecnym składzie, za istotne należy uznać zachowanie mechanizmów solidarności. Istnieją obawy, że w następnym okresie solidarność ta ulegnie dalszemu zmniejszeniu. Ustanowienie nowego źródła zasobów własnych w postaci wpływów z tzw. podatku europejskiego jest mało prawdopodobne ze względu na wyraźny sprzeciw dużej grupy krajów. Grupą wydatków, która zapewne wzbudzi najwięcej dyskusji między krajami członkowskimi, są wydatki na finansowanie Wspólnej Polityki Rolnej oraz pomoc regionalną. Poważnym obszarem do negocjacji będzie także kwestia rabatów, z których korzystała dotychczas wielka Brytania oraz niektóre inne kraje będące płatnikami netto. Kształt przyszłego budżetu UE będzie uzależniony od modelu integracji, który w praktyce będzie realizowany. Podstawowe znaczenie ma to, czy przyszły model integracji ograniczał się będzie do realizacji ambitnych długookresowych celów, czy tylko do doraźnych działań interwencyjnych. Czynnikiem, który będzie silnie rzutował na przebieg negocjacji w sprawie finansowania Unii w okresie po 2013 roku, jest stan finansów publicznych w krajach członkowskich, w szczególności w tych, które są płatnikami netto. Światowy kryzys ekonomiczny przyczynił się do poważnego wzrostu deficytów budżetowych, a w efekcie zadłużenia publicznego. Możliwości zwiększania zasobów unijnego budżetu są zatem dość ograniczone.