(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2013)
Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, jaką rolę będzie odgrywał system euroatlantycki w wielobiegunowym ładzie międzynarodowym i czy będzie on w stanie zapewnić światu pokój i bezpieczeństwo. Czy nadal będzie on mógł konkurować z rosnącymi potęgami Chin, Indii, Rosji i innymi mocarstwami wschodzącymi? Autor stawia tezę, że dziś jest bardzo trudno odpowiedzieć na powyższe pytania, gdyż świat staje się coraz mniej przewidywalny, a dynamika zachodzących w nim zmian jest bezprecedensowa. W dodatku jest on pogrążony w kryzysie finansowo-gospodarczym, o którym nadal trudno powiedzieć, kiedy się skończy i jakie będą jego konsekwencje dla Stanów Zjednoczonych, Unii Europejskiej oraz innych uczestników współczesnych stosunków międzynarodowych. Autor pokazuje, że powstaje dziś nowy, wielobiegunowy i wielocywilizacyjny porządek światowy. Lata 1991–2010 dowodzą, że Wspólnota Atlantycka była kompletnie nieprzygotowana na upadek ładu bipolarnego i rozpad sowieckiego imperium, które uważano za największe zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Ponadto autor zastanawia się, czy możliwy jest renesans Wspólnoty Atlantyckiej i czy będzie ona mogła odgrywać w XXI wieku taką rolę, jaką odgrywała pod egidą Stanów Zjednoczonych w drugiej połowie XX wieku. Stawia tezę, że jeśli Wspólnota Atlantycka wyjdzie zwycięsko z obecnego impasu, to stanie się współautorem nowego multipolarnego ładu międzynarodowego. Jeśli zaś tak się nie stanie, to świat czekają lata chaosu, konfliktów i wojen, gdyż Chiny czy Indie jeszcze przez kilkanaście, a nawet przez kilkadziesiąt lat nie będą na tyle silne, aby stworzyć nowy pokojowy ład międzynarodowy z pominięciem lub zmarginalizowaniem Wspólnoty Atlantyckiej.