(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2014)
W obszarze zarządzania w sektorze publicznym można zaobserwować krytykę dotychczasowych rozwiązań i poszukiwanie nowego modelu zarządzania. Tak, jak w ekonomii i w jej obrębie, w finansach czy zarządzaniu można wskazać paradygmaty tych nauk, tak też w naukach o zarządzaniu w sektorze publicznym, szczególnie w samorządach terytorialnych i w ich obrębie, w wykorzystaniu lokalnych zasobów finansowych można wskazać mainstream, który odrzuca wszelkie próby reformy tego systemu. Trzeba podkreślić, że tak, jak w finansach w ogóle, również i w finansach lokalnych obserwuje się krytykę dotychczas uznawanych paradygmatów i poszukiwanie – w związku z odejściem od tych paradygmatów – nowego mainstreamu. W modelu tym, podobnie jak w finansjalizacji, władze lokalne odrzucają tradycyjne relacje między rządzącymi a obywatelami i nie dostrzegają partnera w zarządzaniu lokalnym w członkach/właścicielach samorządu terytorialnego. Tak, jak we współczesnych finansach istotą kształtujących się relacji jest transakcja, tak w zarządzaniu lokalnym dostrzegamy przede wszystkim działania podporządkowane wyborom – dlatego obywatela i członka samorządu gminnego wykonującego wspólną misję zastąpił wyborca. Zatem najważniejsze są wybory i im podporządkowuje się wszelkie działania – następuje w związku z tym budowanie friedmanowskiego żelaznego trójkąta lokalnej patologii. Autorzy, na podstawie prowadzonych od lat badań, obok wskazania obszarów patologii zarządzania w samorządach gminnych, proponują wdrożenie nowych zasad – szczególnie modelu zarządzania zasobami finansowymi w wymiarze lokalnym.