(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Od 1 lipca 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku Włochy sprawowały, po raz siódmy w historii członkostwa we Wspólnotach Europejskich, przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej. Prezydencja przypadła na trudny okres w historii integracji: nieprzezwyciężonego kryzysu gospodarczego i finansowego strefy Euro, napięcia w stosunkach z Rosją z powodu sytuacji we wschodniej Ukrainie, zagrożenia płynącego z niestabilnej sytuacji w basenie Morza Śródziemnego oraz zmiany na najważniejszych stanowiskach w instytucjach UE po wyborach do Parlamentu Europejskiego. Główne priorytety prezydencji włoskiej, ujęte także w ramach „trojki” z Łotwą i Luksemburgiem, koncentrowały się na polityce prowzrostowej w dziedzinie gospodarczej, dokończeniu budowy Unii Bankowej w sferze finansowej oraz aktywnej polityce zagranicznej, której głównymi elementami była solidarność w polityce śródziemnomorskiej (walka z nielegalną imigracją), akcentowanie strategicznych relacji z Rosją, odbudowa stosunków gospodarczych z krajami Azji i Pacyfiku oraz relacji gospodarczych ze Stanami Zjednoczonymi. Z uwagi na słabość wewnętrzną Włoch, która objawiała się niestabilną sytuacją polityczną i kryzysem gospodarczym, prezydencji udało się zrealizować tylko część zamierzeń. Było to przewodnictwo, które w dużej mierze przeszło niezauważone.