(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Autor podejmuje próbę uzasadnienia tezy, że w istniejącej obecnie wersji kapitalizmu neoliberalnego sprawdza się teoria Schumpetera w sprawie narastania zjawisk prowadzących ten ustrój do upadku. To, co najbardziej niepokoiło Schumpetera, czyli konsekwencje deformacji zasad wolności i systemu własności prywatnej, umożliwiło nadzwyczaj szybki rozrost korporacji i eliminowanie zwykłego przedsiębiorcy oraz jego innowacji. Ten proces przybiera już takie rozmiary, że dawne wypowiedzi Schumpetera o tym, co nastąpi w przyszłości w wyniku rozrostu systemu kapitalizmu typu korporacyjnego, już są odzwierciedlone w rzeczywistości. Zdaniem autora, doktryna neoliberalna jest oparta na nieprawdziwych przesłankach, wśród których istotną rolę odgrywa twierdzenie Miltona Friedmana, że stagflacja jest zawsze i wszędzie zjawiskiem keynesistowskim. Potrzebna jest więc skierowana przeciwko neoliberalizmowi destrukcja kreatywna w sferze doktrynalnej, umożliwiająca wprowadzanie rozwiązań innowacyjnych, które zostały niesłusznie usunięte. Samo przywracanie reguł welfare state jednak nie wystarczy. Wielkie sukcesy USA w okresie ich realizacji miały drugie, oprócz innowacji ustrojowych, źródło tworzenia nadzwyczaj dużego dobrobytu. Były to ogromne dochody z tytułu renty emisyjnej w stadium progresji walutowej dolara. W obecnym okresie byłoby pożądane, aby Stany Zjednoczone odbudowały pełne zaufanie do dolara jako hegemona na światowym rynku walutowym. Na tle przedstawionej w opracowaniu argumentacji postulowany jest sposób uchronienia kapitalizmu od upadku, polegający na rozwinięciu nowej jego odmiany pod nazwą cesjonalizmu.