(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Od 1970 roku do 2014 roku Królestwo Belgii przeprowadziło sześć reform ustrojowych, w wyniku których państwo to z unitarnego przekształciło się w federalne, i ulega dalszej ewolucji. Podział kraju wyznaczyły różnice językowe i kulturowe. Królestwo Belgii jest nadal monarchią parlamentarną, ale składa się z trzech regionów, trzech wspólnot oraz czterech regionów językowych. Każdy region i wspólnota wybiera swój lokalny parlament, a na poziomie federalnym Parlament Federalny, który składa się z Izby Reprezentantów i Senatu. Ostatnia reforma ustrojowa zmieniała zasady funkcjonowania Senatu, którego skład podwyższono do 60 senatorów pochodzących już z mianowania (nominacji i kooptacji). Scena polityczna Belgii odzwierciedla uwarunkowaną historycznie sprzeczność interesów pomiędzy niderlandzkojęzyczną Flandrią i francuskojęzyczną Walonią. Od 2004 roku rośnie na znaczeniu partia Nowy Sojusz Flamandzki, kierowana przez charyzmatycznego polityka i republikanina Barta De Wevera. Głoszone przez partię hasła zmierzają do maksymalnej autonomii Flandrii, a docelowo do stworzenia konfederacji, w której znalazłyby się Flandria i Walonia, jeśliby ta ostatnia wyraziła na to zgodę. Partia N-VA odnosi spektakularne zwycięstwa w wyborach lokalnych i federalnych. Celem artykułu jest analiza przyczyn obecnego rozwoju sytuacji w Królestwie Belgii i zarysowanie drogi, jaką państwu temu wyznacza dynamicznie rozwijająca się Flandria.