(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Brak wiarygodnych krajowych instrumentów finansowych, w tym stabilnego pieniądza obiegowego, rodzi u podmiotów krajowych chęć, a czasem konieczność, posiadania zasobów pieniężnych pochodzących z innych obszarów walutowych. Zjawisko to nazywane jest dolaryzacją, chociaż dotyczyć może każdej waluty, w tym przede wszystkim walut światowych. Potrzeba dolaryzacji pojawia się także w związku z koniecznością posiadania rezerw przez system bankowy. Rezerwy oficjalne zbudowane z walut światowych są utrzymywane przez kraje rozwijające się w zdecydowanie większym wymiarze niż by to wynikało z tradycyjnych standardów przezornościowych. Wpływa na to brak rozwiązań systemu międzynarodowych finansów, mogących zapewniać stabilne warunki funkcjonowania gospodarek rozwijających się, co zmusza je do utrzymywania wysokich rezerw walutowych. Wydaje się zatem, że należy traktować dolaryzację krajów rozwijających się jako istotny czynnik kształtujący popyt na pieniądz światowy. Dalszej analizy wymaga problem swoistego udziału krajów emitentów pieniądza światowego, w tym przede wszystkim dolara, w napędzaniu popytu na pieniądz światowy pozwalający rozwiązywać im ich wewnętrzne problemy. Źródeł tych problemów należy natomiast poszukiwać w utrzymujących się wadliwościach polityki neoliberalnej współczesnego kapitalizmu.