(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2016)
Biorąc pod uwagę zjawiska: poszerzania autonomii kompetencyjnej na poziomie UE oraz aprecjacji znaczenia uwarunkowań informacyjnych – wyraźnie zarysowuje się potrzeba dokonania redefinicji roli, funkcji i miejsca wywiadu nie tylko w strukturze państwa, ale również w przestrzeni globalnych aliansów ponadnarodowych. Europa potrzebuje wspólnego poczucia bezpieczeństwa, jednolitego postrzegania zagrożeń, a tym samym wspólnych ocen ryzyka. Z tego względu UE winna zaoferować ramy zintensyfikowanej współpracy, co najmniej rozwijając tzw. społeczność wywiadowczą – dopasowaną do deklarowanych ambicji politycznych Europy. Pytaniem pozostaje kwestia tego, czy UE potrzebuje pomocy specjalnie dedykowanych, wspólnotowych agencji wywiadowczych, czy wystarczają jej instytucje już funkcjonujące na poziomie unijnym i poszczególnych państw członkowskich. A jeżeli tak, to jakich agencji – jak skonstruowanych i jak uwspólnotowionych. Jeżeli o europejskiej wspólnej polityce wywiadowczej nie można mówić w kategoriach instytucjonalnych, to tylko dlatego, że nie ma na razie takiej woli politycznej. Przeszkodami są m.in.: brak zaufania, finanse, utrata partnerów zagranicznych, kwestie techniczno-logistyczne, aspekty prawno-instytucjonalne, różnice kulturowe, polityka, czy ideologia. W przypadku zmiany woli politycznej, w kontekście propozycji rozwiązań można mówić o rozbudowywaniu dotychczasowego modelu zachowującego status quo, modelu zwiększonej współpracy, bądź modelu pełnego wywiadu europejskiego z Europejską Agencją Wywiadowczą na czele.