(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2016)
Historyczne, kulturowe i geopolityczne więzi Norwegii z Europą nie były nigdy kwestionowane. Losy tego nordyckiego kraju, pomimo geograficznych uwarunkowań, sprawiły, że posiada on jedyny w swoim rodzaju status outsidera wśród swoich – czyli w odniesieniu do krajów Unii Europejskiej. Ścisła więź gospodarcza i polityczna realizowana jest głównie w ramach układów bilateralnych oraz poprzez strukturę Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu. Najważniejszą umową regulującą relacje ekonomiczne między Norwegią a UE jest porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które zobowiązuje kraj do wdrażania przepisów unijnych dotyczących rynku wewnętrznego. Należy mieć świadomość, że status Norwegii w dużej mierze jest zdeterminowany przez charakterystyczny model gospodarki. Kraj jest zaliczany do najbogatszych na świecie i – co ważniejsze – opiera swoją płynność finansową w dużej mierze na wydobyciu i sprzedaży zagranicznej surowców energetycznych, które chce samodzielnie kontrolować. Jest to główna przyczyna tego, że kraj nie stał się oficjalnym członkiem struktur Unii Europejskiej. Dwukrotnie ta idea została odrzucona w referendum. Norwegowie nadal pozostają bardzo eurosceptyczni. Polityka, którą prowadzi Norwegia względem Unii Europejskiej, często porównywana jest do tzw. zbierania wiśni (cherry picking), tj. implementowania tylko tych przepisów, które pozostają wygodne. Niemniej jednak współpraca jest określana jako uprzywilejowane partnerstwo, a oficjalne dokumenty ukazują Norwegię jako kraj w 3/4 zintegrowany z UE.