(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2017)
Artykuł przedstawia problematykę kryzysu, w jakim realizm znalazł się po zakończeniu zimnej wojny. Wskazuje na realizm neoklasyczny jako atrakcyjny intelektualnie nurt mogący ożywić paradygmat realistyczny po rozpadzie ładu dwubiegunowego. Atutem realizmu neoklasycznego jest powrót do wielowymiarowej koncepcji potęgi obecnej wcześniej w rozważaniach Hansa Morgenthaua, w tym dostrzeżenie znaczenia wewnątrzpolitycznych czynników kształtujących potęgę państwa. Realizm neoklasyczny nie jest jednak prostym powrotem do koncepcji Morgenthaua. Docenia bowiem równocześnie wagę czynników sprawczych na poziomie systemu międzynarodowego i aspiruje do swoistej syntezy klasycznego i strukturalnego nurtu realizmu. Idea takiej syntezy budzi wiele wątpliwości, głównie natury metodologicznej. Mimo niewątpliwych atutów, podejście teoretyczne proponowane przez realizm neoklasyczny, pełne jest również wewnętrznych sprzeczności. Realizm neoklasyczny, mimo istotnego wkładu w ożywienie paradygmatu realistycznego po okresie zimnej wojny, sam wymaga w efekcie dalszych starań na rzecz zharmonizowania i uściślenia jego założeń teoretycznych.