(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2017)
Ostatni kryzys finansowy ujawnił nie tylko ułomności rynkowych systemów ekonomicznych, ale także rozwiązań regulacyjno-nadzorczych, które powinny przynajmniej łagodzić realne skutki nietrafionych decyzji finansowych. Pojawiający się arbitraż normatywny, pozwalający w dobie globalizacji przenieść siedzibę instytucji finansowej na terytorium państwa o niższych wymaganiach prawnych, doprowadził do erozji standardów ostrożnościowych. Chcąc przeciwdziałać tym negatywnym tendencjom najważniejsze gospodarki świata ustanowiły sieć koordynacyjną, która aspekt polityczny ściśle splata z ekonomiczno- finansowym. Najistotniejszymi podmiotami tego procesu koordynacyjnego są: grupa G20 oraz Rada Stabilności Finansowej (Financial Stability Board – FSB). Celem artykułu była analiza wzajemnych relacji tych gremiów. Autor uznał, że można je odczytywać w kategoriach znanego naukom ekonomicznym i politycznym schematu mocodawca – agent, oczywiście pamiętając, iż pierwotna delegacja dla grupy G20 pochodzi od suwerennych państw. Z kolei analiza aktywności FSB, przy wszystkich ułomnościach wynikających z niepełnego poddania się reżimowi prawa międzynarodowego publicznego, wskazuje na to, że pełni ona rolę instytucji nadzoru makroostrożnościowego nad globalnym rynkiem finansowym. Tym samym od sprawności jej funkcjonowania zależy zmniejszanie natężenia ryzyka systemowego, które nadal może się zmaterializować. Przewidziane mechanizmy nacisku politycznego oraz sprawne delegowanie wtórne na wyspecjalizowane gremia nadzorcze sensu stricto czynią Radę Stabilności Finansowej skutecznym forum realizującym zadania nadzoru makroostrożnościowego.