(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2018)
W ewolucji strategii bezpieczeństwa UE można wyróżnić cztery etapy: 1) okres „prestrategiczny” i przyjęcie pierwszej strategii w 2003 r.; 2) debatę nad Konstytucją UE i ostateczne przyjęcie regulacji dotyczących bezpieczeństwa i obrony w Traktacie Lizbońskim w 2008 r.; 3) przygotowanie i przyjęcie Strategii Globalnej UE w 2016 r.; 4) prace nad wdrażaniem Strategii Globalnej od 2016 r. Pierwsza strategia bezpieczeństwa z 2003 r. była raczej politycznym manifestem woli i ambicji UE w dziedzinie polityki zewnętrznej i bezpieczeństwa niż klasyczną strategią. Brakowało w niej w szczególności wskazania środków i instrumentów do jej stosowania. Traktat z Lizbony stworzył niezbędną podstawę prawną do organizacji i prowadzenia wspólnej zewnętrznej polityki bezpieczeństwa i obrony w UE. Prace nad Strategią Globalną i jej przyjęcie w 2016 r. były reakcją UE na radykalne zmiany w środowisku bezpieczeństwa, zwłaszcza po zwrocie strategicznym Rosji w 2014 r., w tym po agresji na Ukrainę. Strategia ta uruchomiła praktykę polityczną i strategiczną UE w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony. Wdrażanie jej postanowień jest jednym z praktycznych elementów wychodzenia UE z wielowymiarowego kryzysu strategicznego, w którym znajdowała się w ostatnich latach.