(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2018)
Kultura jest jednym z rezultatów społecznego, wspólnego wszystkim, procesu kreowania rzeczywistości. W ujęciu teorii konstruktywizmu społecznego Luckmanna i Bergera, to stan nieustannej transmisji wiedzy, efekt wielokrotnej reinterpretacji otoczenia. Współcześnie elementem konstytuującym kulturę jest przepływ informacji. Każda wiązka niesie w sobie przekaz – identyfikowany przez pryzmat języka, tradycji, wartości i symboliki. Konsumentem kultury zostaje się przy okazji dokonywania innych życiowych transakcji. Kultura globalnych przepływów to zjawisko bez swego jednoznacznego źródła, bez tradycyjnie identyfikowalnego nadawcy. Współczesne formy komunikacji coraz częściej jednak spychają treść przekazu na margines znaczenia. W konsekwencji mamy do czynienia z efektem zbanalizowania kultury (zjawisko infotainment) wpisanym w kategorię przemysłu – wariacji pojęciowej wprowadzonej przez Horkheimera i Adorna w Dialektyce oświecenia. Przemysł wypycha twórców, stojąc niejako w opozycji do awangardy. Produkty kultury uczestniczą w grze rywalizacji, walcząc o finansowanie. Zachowanie niezależności artystycznej w merkantylnym otoczeniu staje się coraz trudniejsze. Sukces rynkowy jest proporcjonalnie skorelowany z kulturowym poziomem znaczenia marki – jako nośnika określonego przekazu. Antycypując potrzeby klientów (konsumentów), trzeba uwzględniać czynniki ekonomiczne, zwrotnie jednak tworząc kulturę – co stanowi clue całego procesu. W przypadku mecenatu publicznego państwo finansując kulturę realizuje własne cele, często konkretnego stronnictwa politycznego. Należy przy tym mieć na uwadze, że kultura jest najtrwalszym zwornikiem, najtrudniej i najdłużej się ją zmienia. Nie jest możliwe wyjście z rodziny kulturowej, opierając się na jednostkowej decyzjzji polityczną. Poziom, jakość, dorobek kulturowy narodu, społeczeństwa (państwa) decyduje o lokalizacji geopolitycznej.