(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2019)
Celem artykułu jest przedstawienie propozycji kierunków polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Polski w strefie euroatlantyckiej po 2018 roku, będących funkcją maksymalizacji szans i minimalizacji zagrożeń wynikających z oceny jej uwarunkowań wewnętrznych z jednej strony, stanu dwustronnych stosunków Polski w poszczególnymi krajami, stosunków wielostronnych Polski z NATO i Unią Europejską oraz zmian sytuacji na arenie międzynarodowej w latach 1999–2018 z drugiej strony. Z uwagi na obiektywne ograniczenia wynikające z objętości niniejszego opracowania realizację celu dokonano poprzez: (i) omówienie wybranych obiektywnych uwarunkowań wewnętrznych Polski (środowisko geograficzne, potencjał ludnościowy, gospodarczy oraz militarny); (ii) analizę relacji w stosunkach Polski z Niemcami, Francją, USA, Białorusią, Ukrainą, Rosją oraz umownych powiązań Polski z NATO i Unią Europejską; (iii) próbę kategoryzacji tych czynników jako szans i zagrożeń; (iv) propozycję kierunków polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Polski w strefie euroatlantyckiej po 2018 roku, będących funkcją maksymalizacji szans i minimalizacji zagrożeń jak wyżej. W analizie przyjęto następującą hipotezę badawczą: zmiany w środowisku międzynarodowym oraz dwustronnych i wielostronnych stosunkach Polski, powodują, iż konieczna jest rewizja i korekta kierunków polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Polski w taki sposób, aby jej pozycja uległa zasadniczej odbudowie zarówno na arenie europejskiej i międzynarodowej, jak i w obszarze bezpieczeństwa.