(untitled) (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2023)
Od kilku lat trwa proces budowy sieci służących do świadczenia usług telekomunikacyjnych w technologii 5G, która będzie wykorzystywana w różnych sektorach najnowszych dziedzin gospodarki, a także stosowana przez struktury państwowe. Na świecie infrastrukturę do technologii 5G dostarcza zaledwie kliku producentów: w Europie Nokia i Ericsson, a poza Europą chiński Huawei i ZTE oraz koreański Samsung. W ostatnich kilku latach kwestia dostarczania sprzętu do budowy infrastruktury 5G pochodzącego z Chin stała się przedmiotem ożywionej dyskusji pomiędzy USA a Chinami. Ze strony USA podnoszone są wątpliwości, czy sprzęt ten zapewnia bezpieczeństwo w korzystaniu z usług 5G przez obywateli i podmioty na świecie, w tym w Unii Europejskiej (UE), z uwagi na możliwy wpływ na ich producentów ze strony chińskiego rządu. Prowadzona między USA i Chinami dyskusja spowodowała, że w UE przyjęto szereg zaleceń w zakresie cyberbezpieczeństwa 5G, w tym Cybersecurity of 5G networks EU Toolbox of risk mitigating measures (5G Toolbox). Sformułowano w nich określone zalecenia dotyczące tzw. dostawców wysokiego ryzyka (HRV). W oparciu o te zalecenia część krajów UE wprowadziła regulacje krajowe dotyczące HRV. Z uwagi na różne tempo przyjmowania tych regulacji w poszczególnych krajach UE i odmienny sposób ich wdrażania i egzekwowania wdrożonych już przepisów formułowane są postulaty przyjęcia jednolitej regulacji w UE w zakresie HRV, która obowiązywałaby wszystkie kraje UE. Artykuł analizuje, czy uzasadnione jest na obecnym etapie przyjętych uregulowań dotyczących HRV uchwalanie jednolitych unijnych przepisów w tym zakresie.