Służby bezpieczeństwa po zamachach terrorystycznych w USA i Europie – Patriot Act versus dyrektywa retencyjna, czyli legitymizowanie nadużyć w sferze prywatności w demokratycznych państwach prawa – studium porównawcze - Rogala-Lewicki, Adam (Myśl Ekonomiczna i Polityczna, 2015)
Akceleracja procesów technologizacji usieciowienia komunikacji, a wraz z nią interakcji społecznych, skutkowała zmianą paradygmatu społecznego, ekonomicznego i politycznego w przestrzeni cywilizacyjnej. Na potrzeby antycypowania coraz bardziej wyrafinowanych form zagrożeń opracowano i wdrożono nowe rozwiązania pozwalające państwowym agencjom bezpieczeństwa nie tylko utrzymywać raison d’être ale także zachować i poszerzać swoje aktywa. I tak amerykański system Echelon, czy ujawniona przez Edwarda Snowdena platforma PRISMm uświadomiły opinii publicznej, że agencje wywiadowcze (w tym w szczególności amerykański National Security Agency), nie tylko są w stanie przechwycić każdy sygnał teleinformacyjny, ale faktycznie z tego przywileju korzystają. Mimo takich atrybutów, z uwagi na braki administracyjno-logistyczne, nie ustrzegły się kompromitacji związanej ze skutecznie przeprowadzonymi atakami terrorystycznymi. Paradoksalnie zamiast szukać błędów wewnątrz struktur, sektor publiczny odpowiedział, nieznanym wcześniej w państwach demokratycznych, zwiększeniem kompetencji służb bezpieczeństwa, de facto legalizując niemal pełną inwigilację. Symbolicznymi przykładami są niezwykle kontrowersyjne przepisy zawarte w amerykańskiej ustawie Patriot Act oraz unijnej dyrektywie retencyjnej. W konsekwencji walka z terroryzmem stała się usprawiedliwieniem dla bezceremonialnego pogwałcenia norm związanych z ochroną prywatności.